پيشزمينه، پسزمينه

کاری از «کاگر لاک»

برای سکولاريسم نو

نگاهی به عریضهء نیم بند

خانم عبادی

به شورای حقوق بشر سازمان ملل

افسانه خاکپور

براستی عریضهء نیم بند خانم عبادی به سازمان ملل، که از برشمردن یک بیک شرایط غیرانسانی و غیر قابل قبول تحمیل شده بر مردم ایران، و نهایتا از گفتن بخشی از حقایق که حتی در رسانه های جهان آمده است، خودداری کرده چه دردی را از ملت بی پناه ایران درمان می کند؟ این بیانیه کدام فریاد و چه خواست حق طلبانه ای را از جانب مادران عزادار، از طرف خانوادهء اعدامیان، از طرف خانوادهء زندانیان و نگرانی های عاجل آنان انعکاس میدهد؟ چه شکایتی از طرف اقلیت های فکری، دینی، قومی و جنسی در ایران را به سازمان ملل می برد و خواهان کدام مجازات یا اقدام عاجلانه است؟ >>>

سخنان هوشمندانه – یا نبوغ آمیز – وزیر امورخارجه ایالات متحده امریکا، از دو چشم انداز درخور نگرش است: چشم انداز نخست ذکاوت و سرعت انتقال خانم کلینتون در کشف شگفت انگیزش است... چشم انداز دوّم، رویکرد جناحی دستگاه سیاست خارجی ایالات متحده امریکا با رویدادهای ایران و نظام غاصب حاکم بر آن است. نمونه بارزی از این رویکرد جناحی را در عملکرد "صدای امریکا" – که بودجه آن توسّط وزارت امورخارجه امریکا تأمین و پرداخت می شود – بخوبی می توان دید.  پشتیبانی تقریبا" بی قید و شرط "صدای امریکا" از جناح به اصطلاح "اصلاح طلب" حکومتی و اشغال تقریباً عمومی وقت و فضای برنامه ها بوسيلهء آنها کاملاً نشانگر آن است که دستگاه سیاست خارجی ایالات متحده امریکا نه دغدغه پایمال شدن حقوق بشر در ایران را دارد و نه به فکر آزادی و دموکراسی و همگامی با خواست اکثریت مردم ایران در دستیابی به یک حکومت سکولار و مردم سالار است...  >>>

استراتژی محکوم به روزمرگی،

استراتژی محکوم به مرگ است

تقی روزبه

 وقتی استراتژی محکوم به روزمرگی می شود، و یا بعبارت دیگر روزمرگی  تبدیل به استراتژی می شود، آنگاه می توان یقین داشت که دوران مرگ و نیستی فرارسیده است. نگاهی به حرکات و رفتار رژیم بخوبی نشان دهنده همین روزمرگی است. درچنین شرایطی به دلیل از دست رفتن عقلانیت متعارف حکومتی و گرفتار بی افقی شدن، همه تلاش ها، واکنشی، ضد و نقیض، و خود خنثی کننده می شوند. تلاش های آکنده از خشم و ناامیدی برای حفظ خود بر سطح آب، توضیح دهندهء معنا و هدف اقدامات صورت گرفته است. هراس افکنی و استفاده روزافزون از قدرت سرکوب به تنها ابزار بقاء تبدیل می شود. اما ابزاری که خود در حال افول و آب رفتن است. بهمین دلیل رژیم دارد از مایه می خورد و از بازتولید آن چه که مصرف می کند ناتوان است. >>>

گسترش گفتمان دمکراسی لیبرال

وظیفهء جدی جنبش است

گفتگو با داریوش همایون

مبارزان در ایران با آزمونی هر روزه روبرویند. چگونه آرمان های بلند خود را با تنگنای یک رژیم سرکوبگر نزدیک به تعریف جنایت پیشه آشتی دهند؟ چگونه هم بیرون و بر ضد ساختار رژیم دیکتاتوری سپاهی - جمکرانی و هم در کنار بخشی از همان رژیم به نام راه سبز امید عمل کنند؟ چگونه هم ویژگی انقلابی گفتمان لیبرال دمکرات جنش سبز را نگه دارند و هم گام به گام فضا را باز کنند. هشیاری سیاسی در نگه داشتن اندازه میان استواری استراتژیک و انعطاف پذیری تاکتیکی است؛ غرق نشدن در یکی به زیان دیگری است؛ آشتی ناپذیری و وارد کردن بیشترینه فشار بر رژیم است و ایستادن در جائی که نمی باید پیش تر رفت؛ جلوگیری از امتیاز دادن های نالازم راه سبز امید است.  >>>

بی گمان بدون انديشيدن به فردائی بی تبعيض، بی شلاق، بی اجبار، بی دروغ، بی پسله کاری اما سرشار از اميد و عشق و شادمانی نمی توان سکولار بود، نمی توان «نيروی سوم سکولار» را در برابر دو نيروی پايه گذار حکومت مذهبی (که تنها اکنون ـ آن هم بمنظور حفظ حکومت مذهبی! ـ در تضاد با هم قرار گرفته اند) کارا ساخت؛ و نمی توان به شاهراهی پا گذاشت که به شهر آزادی و خرمی و سازندگی می رسد. در اين راستا سامان دادن به اين «نيروی سوم سکولار» وظيفهء تاريخی تک تک کسانی است که عميقاً ضرورت ها و ايجابات زمانهء خود را حس کرده و می دانند که نسل جوان ايرانی جان بر کف به ميدان آمده تا تکليف خود را با حال و آينده اش روشن کند...  >>>

دموکراسی دينی هيچ تفاوتی با دموکراسی ندارد و تنها چون مسئوليتش بر عهده دينداران است ميتواند نامش دموکراسی دينی باشد. در يک دموکراسی دينی حداکثر سعی ميشود قانونی که منافات با قوانين قطعی دينی دارد به تصويب نرسد، اين قوانين قطعی و ضروری در اسلام هم بسيار محدود هستند. فتاوی زيادی ممکن است وجود داشته باشد اما ميتوان به مهمترين آنها اکتفا کرد و حتی در صورت لزوم اجتهاد تازه کرد. همين ضامن اسلامی شدن قوانين است و بقيه دين به پايبندی قلبی خود مومنان باز ميگردد که چقدر در عمل به شريعت اهتمام دارند. >>>

خوش‌خيالی سبز، درس‌هايی از بيست ‌ودو بهمن

بهرام حسين‌زاده

در روز بيست و دو بهمن، ما مردم را به خيابان‌ها کشانديم تا خوراک تبليغاتی رژيم را چرب و نرم کنيم، گرچه که تمام دنيا صرفا بر اساس نظرنامساعدی که نسبت به رژيم دارند بر تبليغات آن به ديدۀ شک می‌نگرند و اين يکی از برگ‌های برنده ماست، و می‌پرسند: اگر شما اينهمه هوادار در ميان مردم داريد! پس چرا در سال‌های پيش نمی‌توانستيد چنين جمعيتی را به خيابان‌ها بياوريد؟ اما اينکه دنيا به ما حسن نظر دارد و به رژيم بدبين است، دليلی بر اين نمی‌شود که ما مردم را بازيچۀ نقشه‌های رژيم سازيم، گر چه که به سهو >>>

بیانیه جمعی از روشنفکران و فعالین سیاسی ترکمن

ما عمیقا باور داریم که مرجع اصلی قدرت در کشور مردم ایران هستند و بر این اساس اعلام می داریم اگر بناست ایران برای همه ایرانیان باشد، باید که برابر حقوقی همه شهروندان و کلیه ملیت های ساکن ایران به رسمیت شناخته شود، برابری کامل حقوق زنان و مردان در همه شئون اجتماعی تضمین گردد و هرگونه تبعیض و قوانین تبعیض آمیز از میان برداشته شود. تحقق این امر در راستای عملی شدن اصول حقوق بشر و دمکراسی است. جنبش اعتراضی مردم ایران پرچم تغییر را برافراشته است. بدون جدایی دین از دولت هیچگونه تغییری در کشورپایدار نخواهد بود.  >>>

اقتدار و عرصه نا خود آگاه

كريم قصيم

اين مقاله نيز سي سال پيش نوشته شد، زماني كه آخونديسم / لومپنيسم به قدرت رسيده مي رفت، همچون توفان شن، «بهارآزادي ايران» را تيره و تار كند و انقلاب 57 را - در لشگركشي به گنبد و كردستان / در پاره آجر پرتاب كردن به تظاهرات نيروهاي دموكراتيك / بستن روزنامه آيندگان و پايمال كردن حقوق و آزادي هاي مردم / در بگير و ببند و حتي تيرباران مبارزان صديق ملت ايران و... جلوي چشم  ناباور همهء آزاديخواهان قلب ماهيت كرده به يك نظام ارتجاعي و قرون وسطايي تبديل كند. برخي جنبه هاي توضيح دهندهء آن فالانژيسم مخرّب، در نظريه هاي «حاشيه نشينان شهري» و بالا آمدن «لومپنيسم» مطرح مي شدند. خود من جزو كساني بودم كه از اين ديدگاه ها براي توضيح اجتماعي «حكومت اسلامي» ( نام كتاب سياسي خميني كه سالي پيشتر خوانده بودم و لذا به طورقطع با ولايت او مخالف بودم) بهره مي گرفتم. اما، به نظرم اين توضيح «اجتماعي» كفايت نمي كرد... >>>

سردبير و همکاران سکولاريسم نو

درگذشت دردناک دکتر پیمان انقطاع، فرزند گرامی دکتر ناصر انقطاع،

نويسنده و محقق ارزشمند و مبارز هميشگی راه حاکميت ملی و شخصيت سکولار ايرانی را

به ايشان و خانوادهء محترم شان تسليت گفته و خود را در اين غم بزرگ شريک می دانند.