در فردای 22 بهمن امسال، هر چه شعارها رادیکالتر، و رنگ ملی و سکولارشان پر رنگتر شود، تعداد بیشتری از مدعيان رهبری رادیکالتر و سکولارتر خواهند شد. این ویژگی تازه ای است در جنبش های دمکراسی خواهی قرن جدید که مردم در بیان خواسته هاشان و در  سیر جنبش آزادی خواهانه شان مدعیان رهبری و اندیشه ها را در الک تاریخ می ریزد و سره را از ناسره جدا می کنند. اکنون روزی نیست که با هر چه شفاف تر شدن خواسته های مردم در کف خیابان ها، بسیاری از این «رهبران»، از خانه های ریز این الک رد نمی شوند.  >>>

‌جلوه های نبرد تاریخی  بین مشروطه و مشروعه، بین سنت و مدرنیته را می‌توان در تفکر و بیان «سران جنبش سبز» نیز یافت. اساسا آنچه در ایران به «اصلاح‌طلبی» معروف شد، حامل همین نبرد است و اصلاح ‌طلبان تجسم واقعی نبرد بین سنت و مدرنیته هستند. گمان آنها بر این است که این دو نیمه، مدرنیته با سنت،  تجدد با شریعت، یکدیگر را در قدرت تکمیل می‌کنند. حال آنکه آنها یکدیگر را نفی می‌کنند و از همین رو همواره در جدال دائم هستند. این جدال همان‌گونه که سی سال گذشته نشان داد، به فرسایش منابع سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور می‌انجامد.     >>>

جنبش های احتماعی در حال شکل‌گيری هستند. کمابيش با شرايطی شبيه سال هفتاد و شش روبه‌رو هستيم که پایین آمدن قیمت نفت و ديگر مسایل باعث رشد جنبش‌های احتماعی شد. در آن هنگام هواداران خاتمی توانستند این جنبش‌ها را به سمت خود هدایت کنند. این جنبش‌ها به شکل سرمایه‌ای برای کسب قدرت تبدیل شدند. اما سپس اصلاح ‌طلبان از ترس همین جنبش‌ها به آن‌ها پشت کردند و سعی کردند توقعات را پایین بیاورند. خاتمی اصلاحات پرتکاپو و با انرژی و پرتوقع نمی‌خواهد. پس مجبور است بکوشد اين روحيه را از جنبش اصلاحات بگيرد. اگر جنبش اصلاحات بدون روح باشد، آن‌گاه موسوی می‌تواند روح آن جنبش بدون روح باشد. اتفاقاً در اين زمينه موسوی تجربه هم دارد. او در دوران انقلاب هم کمک کرد تا روح انقلاب از دمکراسی تهی شود.  >>>

چه کسی از جمهوری ایرانی می‌ترسد؟

مزدک بامدادان

جمهوری ایرانی چشم انداز آینده جنبش نوینگرای مردم ایران است. کسانی که می خواهند آماج های جنبش را در همان اندازه های خُرد "رأی مرا پس بدهید" نگاه دارند، نباید از یاد ببرند که جنبش مشروطه نیز پس از نزدیک به پنجاه سال کار فرهنگی و اندیشگی بزرگانی چون میرزا فتحعلی آخوند زاده و میرزا آقاخان کرمانی و دیگر سرآمدان این جنبش، با یک رخداد ساده آغاز شد: علاءالدوله حاکم تهران روز بیستم آذر 1284 بر پای چند تن از بازرگانان تهرانی چوب زد. آتشی که نزدیک به پنجاه سال در زیر خاکستر زنده بود، به این بهانه شراره کشید، مردم هر از چندی در جای دیگری بست نشستند. در پایان یکی از این بست نشینی ها که در شبستان آرامگاه شاه عبدالعظیم در شهرری انجام گرفت، شاه خواستهء بست نشینان برای برپائی "عدالتخانه" را پذیرفت. بست نشینان به تهران بازگشتند و در خیابان ها برای نخستین بار در تاریخ این سرزمین فریاد "زنده باد ملت ایران" سر دادند.  >>>

قاعدتن اگر [سران اصلاح طلب جنبش سبز] حتی استراتژی خود را چانه زنی در بالا و سوء استفاده از مبارزه مردم در پایین گذاشته بودند باید فشار خود را بر حاکمیت بیشتر می کردند تا امتیاز بگیرند. چرا این واقعه صورت نگرفت؟ چرا، بعد از تظاهرات های عاشورا شکن، سران جنبش سبز حتی در چهارچوب استراتژی خودشان در جنگ قدرت در درون نظام شروع به سراشیبی رفتن کردند؟ می توانستند بگویند توی دهن دولت می زنند! چرا درست در شرایطی که جنبش سرنگونی نظام دوز رادیکالیسم خود را بالاتر برده، عنصر سکولاریستی و برابری طلبانه را به جلوی صحنه فرستاد، اینها عقب عقب رفتند؟ بیانیهء موسوی مشروعیت دولت احمدی نژاد را به رسمیت شناخت. سحابی به خارج کشور نامه و عاجزانه تقاضا کرد بر علیه رهبر شعار ندهند، کروبی اعلام کرد که کنار سران نظام ایستاده است؟ و شیرین عبادی مادر بزرگ تسلیم و سازش شد؟    >>>